Miguel Anxo Fernán Vello

Nos últimos anos ocupei gran parte do meu tempo en indagar entre poetas, entre libreiros, entre bibliotecarios, acerca da poesía do noso “país petit” (que diría LLuís Llach) A miña actitude chegou a parecerse á dun indixente; pero un indixente desagradecido, porque nunca recordo quen me facilitou un libro, un poema, un apelido que incorporar ao noso Xardín Desordenado. Tería querido identificar hoxe, por exemplo, á intelixente man que puxo na miña “Territorio dá desaparición”. Pero non consigo recordar o benfeitor. Non obstante, si recordo que lin ese libro decisivo en Tirán, durante os luminosos días dunha primavera que contrastaban coa penumbra dos textos. E recordo tamén que, dende os primeiros versos, comprendín que me atopaba ante un deses libros que só pódense ler dun xeito: incinerándose nel.
Territoria da desaparición

 

Traballei no libro durante semáns, baixo a dirección do mestre Blas Segura; él non me desmentirá, trátase dunha das composicións máis esforzadas e rigorosas do noso proxecto. Dende o primeiro momento propuxémonos non dulcificar a visionaria pesadume do poema. Escrito en 2.0004 -moito antes das demoledoras consecuencias da crise económica- Fernán Vello xa anunciaba: “…os veciños do mundo rozan a miseria, e a saudade é un regreso ao corazón dá naúsea… ”

Máis tarde, nos arranxos, Isaac Garabatos mantivo os plans que adoptaramos nós para a composición: tensións harmónicas ásperas, o pesado ritmo do desalento, a voz de Marlene Rodrigues musitada, coma se formulase advertencias… No Estudo de gravación discutimos acerca de que a peza comenzara -ou non- cun só de baixo; era algo que resultaba estraño para o formato canción pero que nos seducía como preámbulo cara a desolación que narra o poema e polo tanto, o só de baixo quedou.”Nos suburbios medra a sombra dunha máquina, e ou durísimo óxido que aniñou nos invernos,de repente respira, e doe todo ou seu peso, batendo nas esquinas

Grupo de poetas xeración Fernán Vello

Cando indaguei sobre a figura de Fernán Vello, a coincidencia acerca da calidade da súa poética, do seu talle intelectual e dos seus servizos á nosa cultura foi total (non adoita suceder, asegúrovolo). A medida que coñecía a súa biografía e a súa obra, comprendín que, sen o seu labor na Asociación de Escritores en Lingua Galega ou sen a súa organización de numerosos simposios, conferencias e encontros con outras linguas, o traxecto percorrido pola poesía galega nas últimas décadas tería sido outro. E cando os compoñentes de Xardín Desordenado comezamos a recoller poemas para “Aprendendo a ladrar“, comprobamos que unha porcentaxe moi alta das autoras publicaran por primeira vez en Espiral Maior, a editorial que rexe (e padece, supoño) Fernán Vello. Así que, tamén cara ao futuro, trátase dun personaxe imprescindible.

Por iso decidín incorporar aos meus comentarios unha fotografía na que Miguel Anxo aparece en compañía de colegas, antes ou despois -dedúcese por esas carpetas que portan os protagonistas- dunha daquelas reunións de poesía e xestión.

 

 

Fernan vello e Xardín Desordenado

Aos que non coñezades persoalmente a Miguel Anxo, asegúrovos que se trata dun home de modais exquisitos, parco en palabras -na curta distancia- aínda que en cada unha delas vos transmitirá algo valioso; un home coherente mesmo no seu aspecto físico, xa que a súa vestimenta e os seus modais mostran constantemente o orgullo de sentirse poeta. Pero o seu trazo máis característico é o seu sorriso; un deses sorrisos que parecen a estacada tras a que ocultar precipicios. Ese é talvez o máis severo tributo que ten que pagar un intelectual do seu talle: quen afonda tanto no pensamento e na palabra non pode evitar -supoño- o permanente acoso da melancolía.

É pena que a miña admiración pola súa obra me impedise un achegamento máis natural, a pesar das facilidades que él me ofrece en cada un dos nosos encontros. Recordo especialmente un, na terraza do museo Verbum de Vigo. Isaac Garabatos organizou alí, durante algúns veráns, un programa chamado Mercores no solpor no que reunía músicos, escritores, bailarins… Un ano, Fernán Vello iniciou os encontros do Verbum cun recitado sobre a súa obra, acompañado á guitarra polo propio Isaac. Achegueime a saudalos antes de que iniciasen o acto. Nunha mesa dispuxeran varios libros, nos que Miguel Anxo marcara os poemas que utilizaría aquela tarde. Entre os seleccionados non se atopaba un texto co que -ao verme- pretendeu compracerme; un poema sobre Jazz, dos mellores que coñezo nesa temática. Así que tivo que buscalo, para lermo a continuación, nunha curiosa intimidade pública, coa súa voz cabaleirosa, o seu cabelo desordenado polo vento da ría, Isaac arrancándose cos acordes iniciais do concerto, e a primeira fila de espectadores envexando aquel privilexiado -eu- que merecía unha atención personalizada por parte do poeta.

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>